De sinusgolf van verandering

Wat ik regelmatig meemaak tijdens mijn cursussen, is het volgende: we hebben een eerste flowpainting-laag opgezet met water en verf en de cursist is blij met deze laag. Vervolgens in de tweede les brengen we een nieuwe glacislaag aan over de eerste. Wat er vaak gebeurt is dat de cursist dan het idee heeft dat die mooie eerste laag wordt verpest. Er ontstaat twijfel vooral ook omdat het nog onbekend is wat het effect zal zijn er wat en nog allemaal mogelijk is. Dit zijn voor mij de 'gouden' momenten tijdens het proces. In die momenten van onzekerheid heb je de mogelijkheid in de stress te schieten en te blijven hangen in het idee dat alles nu verpest is of je kiest voor vertrouwen in het onbekende en dat deze nieuwe laag juist een nieuwe dimensie toe zal voegen aan het geheel. Een van mijn zaterdagcursisten merkte op: 'dit is net als het leven zelf'. En ik antwoordde met: 'ja, schilderen is voor mij ook het leven in het klein'. Het is die overgang tussen twee fases die vaak zo lastig is: wat je eerst had, kan vertrouwd voelen en comfortabel. Het is dan vaak moeilijk op om los te laten en de deur te openen naar een nieuwe fase of ervaring. Het is pas achteraf dat je kunt stellen: nu het achter de rug is zie ik pas de vooruitgang, de extra dimensie die is toegevoegd.  
Uiteindelijk zag de cursiste hoe het doek was getransformeerd in een beeld dat een extra diepte had verkregen. De bodem van de sinusgolf lag achter haar en ze kon weer door bewegen naar de piek. En dan begint het feest weer van voren af aan, alleen dan is er weer iets meer vertrouwen.    

Expo in Orion 22 en duo expo in Nuenen

Na ruim drie jaar niet meer geëxposeerd te hebben voelde het wat onwennig aan om weer op deze manier naar buiten te treden met mijn werk. Het egootje kwam met oude twijfels aanzetten: wie zit er nou te wachten op dit werk? Te veel schilderijen zijn 'te oud'....enzovoort. Maar ik ben er de laatste maanden ook weer achter gekomen dat wanneer een schilderij van mij zijn verhaal heeft verteld aan mij, jaren geleden al, dat dat voor iemand anders absoluut niet het geval hoeft te zijn: voor veel mensen blijken mijn schilderijen juist nu op dit moment een verhaal te vertellen dat voor hun relevant is. Ik leer hierdoor mijn creaties steeds meer los te laten en hun eigen rol te laten spelen in de wereld los van mijn eigen mening erover.

Op 27 oktober zal mijn werk te zien zijn bij expo-podium
Orion 22 (eendaagse expo). Zij organiseren kleinschalige concerten in combinatie met beeldende kunst. Het was een voor mij een nog onbekend pareltje gelegen in een woonwijk in Eindhoven (Orionstraat 22) waar het iedere mand volle bak is. Laagdrempelig (gratis entree) en een heel huiselijke ambiance. Tijd: 14:45-17:00 u. 
Daarna zal mijn werk gedeeltelijk door verhuizen voor de expo in Nuenen. Deze heeft als titel het Italiaanse ‘La Sfumatura', wat 'de overgang' betekent in het Nederlands. Een prachtige titel door goede vriendin Nannie aangereikt die met haar sensitieve gedichten samen met mij exposeert. Een belangrijk thema in onze levens en ons werk zijn de overgangen tussen de levensfasen. Deze worden bij mij uitgedrukt in overgangen tussen verschillende kleuren en vormen. Ikzelf ben mij er bv. erg van bewust wanneer ik een overgang maak van een introspectieve periode naar een expressieve. Of wanneer ik beweeg van het ene levensthema naar het volgende.
De expo vindt plaats in een boerderij op een prachtig landgoed met beeldentuin in het buitengebied van Nuenen:
Ruimte in Beeld, Dubbestraat 61 te Nuenen. Vernissage: 3-11 van 14-17:00 u, open huis 17-11 van 12-17:00 u, finissage 14-17:00 u.

Lukt het niet om op bovenvermelde data te komen dan kun je een afspraak maken met mij via 06-11412063 of stuur een app-je. Dan kunnen we op een ander tijdstip de expo bezoeken in Nuenen.
blog comments powered by Disqus